RECENSIE. ‘Marcel the shell with shoes on’ op Netflix: de kracht van een koddige schelp****

[ad_1]

Een tennisbal ligt in een wasplaats. Er is geen mens te zien, toch komt die plots in beweging. Heel gericht rolt dat balletje met een bocht de kamer uit en stuitert het de trap af. Tot het tot stilstand komt. Een stukje van de bal klapt open, als het luik van een buitenaards tuig. Daar verschijnt Marcel, die met zijn ene grote oog de wereld gadeslaat. “Mensen zeggen dat mijn hoofd te groot is voor mijn lichaam. Dan zeg ik: vergeleken met wat?”

Dean Fleischer Camp en Jenny Slate, het duo achter deze hartveroverende en deels in stop-motion geanimeerde film komen met een buitengewoon wezentje op de proppen in een verhaal dat mateloos charmeert en volstrekt uniek is. De twee draaiden eerder ook al enkele kortfilms met diezelfde ‘guitigerd’. Hun held? Een schelp!

Niet apart genoeg

“Mijn naam is Marcel. Ik ben half schelp, zoals je aan mijn lichaam kunt zien. Maar ik heb ook schoenen en een gezicht.” Marcel is niet zomaar een schelp. Hij is kwiek en vindingrijk, veerkrachtig en immer positief. Dat zijn familie van de ene op de andere dag verdween nadat ze zich in de sokkenlade had verscholen, is niet in zijn koude kleren gekropen. Maar Marcel houdt de moed erin.

De speelse film kon niet apart genoeg zijn, en dus verpakken de makers het relaas van Marcel ook nog eens als mockumentaire. Hij leeft in een huis van een stel dat uiteenging, waarna het pand op de markt kwam als Airbnb. Daar komt nu ene Dean logeren (gespeeld door regisseur ­Dean Fleischer Camp), een jongeman die onlangs zelf zijn relatie zag stuklopen. Als filmmaker draait hij een docu over de wonderlijke wereld van Marcel.

De speelse film kon niet apart genoeg zijn, en dus wordt het verhaal van Marcel ook verpakt als ‘mockumentaire’.

Ook de liefdesrelatie van Fleischer Camp en Slate liep trouwens op de klippen, ergens tijdens het jarenlange maakproces van dit voor een Oscar genomineerde kleinood. Slate, bekend als comédienne en (stem)actrice (Bob’s burgers, Parks and recreation), is op haar beurt het gezicht achter dat iele stemmetje van Marcel.

Zo veel van niets

Wat is film een wonderbaarlijk medium voor makers met een grenzeloze fantasie. Marcel the shell is een licht filosofische speelfilm die hartveroverend en aandoenlijk is. Moeiteloos weet hij het onwerkelijke aannemelijk te maken, verkoopt hij een fantasie voor waarheid. Marcel gidst ons op curieuze wijze door een universum dat we herkennen als een doodgewone woonst. Alleen bekeken we de dingen nooit eerder zo. Tegelijk kijkt hij naar onze wereld. Naar het web en de onmetelijke leegheid die je online treft. “Er is zo veel van niets.”

Hoe kom je erbij, denk je, om via deze omweg dit wezentje ons een spiegel te laten voorhouden. Toch klopt elke seconde van dit fijnbesnaarde meesterwerkje. Geen moment valt het pretentieus uit.

De kleine schelp klinkt ook helemaal zoals je dat verwacht, als een ieniemienie individu.

Gat in hart

Marcel klinkt ook helemaal zoals je dat verwacht, als een ieniemienie individu. Aan oma Connie leende Isabella Rossellini haar stem. Soms schemert er melancholie door en voelt Marcel het knagende gemis. “Het gat in mijn hart wordt groter”, zegt hij, en zo breekt hij het onze.

Animatie en stop-motion bewezen al vaker dat om het even wat de hoofdrol kan opeisen op het witte doek. Maar dat ontdekten ook speelgoedfabrikanten. In tijden waarin originaliteit steeds vaker de duimen moet leggen voor de commerciële kracht van intellectual property is Marcel the shell niets minder dan een verademing. Echt en oprecht, negentig veel te korte minuten lang, zo ontwapenend kan een schelp zijn.

[ad_2]

https://www.nieuwsblad.be/cnt/dmf20230726_94925330