Lucy wil zoveel mogelijk tweedehands: ‘Zo zonde dat we alles weggooien’

[ad_1]

‘Kinderen zijn duur.’ Ook Lucy hoort het vaak om zich heen, nu ze twee kinderen van 2,5 en negen weken oud heeft. “Maar dat is echt onzin, kinderen kosten bijna niets. Je kunt heel veel spullen bij de kringloop kopen of van anderen krijgen. Het enige wat wij nieuw hebben gekocht, zijn een Maxi-Cosi en een kinderwagen, omdat die voldoen aan de nieuwste veiligheidsnormen. Verder hebben we alles tweedehands. In plaats van eten uit potjes maken we het zelf, grotendeels met groenten en fruit uit de moestuin, dat is nog gezonder ook.”

Dat ’tweedehands’ is een rode draad in het leven van Lucy. Vroeger moest ze haar eigen boontjes doppen. “Als ik iets wilde, dan moest ik ervoor werken. Dus ik zorgde dat wat ik kocht, goedkoop was of iets was waarvan ik jaren plezier had – en het liefst allebei.” Inmiddels moet het niet meer, maar vindt ze het belangrijk dat zo min mogelijk goede spullen worden weggegooid.

“Ik heb zo’n moeite met de productiemaatschappij. Iedereen wil om de zoveel jaar een compleet nieuw interieur, een nieuw gevulde kledingkast. Maar niemand kijkt naar de materialen. Als je goede spullen koopt, dan is dat nergens voor nodig.”

Tweedehandskraamcadeau

Het uit zich niet alleen in wat ze zelf koopt, ook in cadeaus die ze vraagt. Als het aan haar ligt, zijn die tweedehands. Zoals kraamcadeautjes voor haar jongste, van negen weken. “Mijn partner zit in een band, en die had een openluchtconcert. Ik wilde daarheen, dus ik vroeg aan een vriendin of zij toevallig nog een babykoptelefoon had van haar kind, dat is inmiddels geen baby meer. Die had ze, en ze zei: ‘houd hem maar’. Dus ik zei: “Dat is goed, dan is dat jouw kraamcadeau aan ons. Zij had er niets meer aan, en ik had het nodig. Dan heb je een win-winsituatie.”

Andere vrienden die vragen wat ze wil hebben, vraagt ze om te kijken wat zij nog hebben liggen wat ze niet meer gebruiken. Zoals kleertjes van hun kinderen die iets ouder zijn. Ze hoopt dat het gebruikelijker wordt en dat mensen tweedehands niet meer als iets negatiefs gaan zien. Want dat is het nu nog wel vaak, merkt ze. “Mensen vinden het lastig om tweedehandscadeautjes te geven. Ze willen toch graag iets kopen. Ik zeg dan dat ze mij blijer maken met iets tweedehands, dan doen ze het vaak wel. Of ze halen iets bij de kringloop wat heel gaaf en mooi is, maar nieuw veel te duur zou zijn – en waar wij dan jarenlang iets aan hebben.”

Bewuste keuzes

Lucy is niet tegen nieuwe spullen, wil ze benadrukken. “Maar ik hoop dat mensen bewustere keuzes gaan maken. Dat plastic speelgoed met batterijen gaat vaak al bijna kapot als je ernaar kijkt. Natuurlijk moet je dat gewoon kopen als jij en je kind daar blij van worden. Maar worden jullie dat echt, of wordt er een half uur mee gespeeld en is het dan kapot, of verdwijnt het dan in de grote berg met speelgoed? En als ik kleertjes koop, dan zorg ik dat het kleertjes zijn die minstens twee maten meegaan. Zoals wol, dat rekt een beetje mee, broeken met een boord die je kunt omslaan of meegroeirompers van de Hema, met twee rijen knopen.”

Zelf doet ze steeds meer – naar eigen zeggen ‘kleine’ – aanpassingen die zorgen voor minder afval. Zoals het gebruik van wasbare luiers. “Vroeger had iedereen die en toen moesten moeders die met de hand wassen. Nu hebben we wasmachines waar ze in kunnen. Hetzelfde geldt voor hydrofiele doekjes in plaats van billendoekjes, waarvan je er per poepbroek minstens vijf weggooit.” 

Auto uit 1928

Of een grotere aanschaf: de auto uit 1928 die zij en haar partner net hebben gekocht. “Die doet het nog hartstikke goed, doordat hij is gebouwd om voor altijd mee te gaan.” Zelf is ze motorfietsmonteur en geeft ze cursussen over goed onderhoud. “Je kunt ook voor 8000 euro een nieuwe motor kopen, maar je gaat mij niet vertellen dat die langer meegaat dan een oudere motor – als je die maar goed onderhoudt.”

Ook andere dingen maken zij en haar man. Zoals een speelhuisje in de tuin, gemaakt van het hout van een kast die ze ergens gratis konden ophalen via Facebook. En de zandbak, gemaakt van een oud keukentje dat ze sloopten uit het bedrijfspand van Lucy. “Met een oude cirkelzaag van mijn opa heeft mijn partner de planken gezaagd. Mijn dochter is dolblij met die zandbak.” 

Lucy houdt er wel rekening mee dat mensen om haar heen het niet altijd waarderen om tweedehandsspullen te krijgen. “Dan geef ik die natuurlijk ook niet. Dan geef ik bijvoorbeeld een uitje cadeau. Maar ik geef ook vaak handgemaakte cadeaus, ik haak dan bijvoorbeeld iets of ik laser een tekst of afbeelding van een geboortekaartje ergens in met een laserapparaat dat ik heb. Of ik koop iets van een kleine ondernemer, zodat ik die ook gelijk steun. Ik let er dan op dat het spullen zijn die niet snel kapot gaan en waar ik iemand ook echt blij mee maak.” 

Kleine prulcadeautjes

Over 1,5 jaar gaat haar oudste naar school, en dan wordt zij misschien ook gevoelig voor alle hypes die er onder kinderen zijn. “Dan is dat zo. Ik verafschuw het niet. Ze heeft nu ook zo’n Pop It, dat vindt ze helemaal geweldig en daar ga ik echt niet om huilen. Ze zal straks vast ook van die kleine prulcadeautjes krijgen bij traktaties enzo. Ik ga mensen niet vertellen hoe ze moeten leven. Maar als ze ernaar vragen, dan hoop ik dat ik mensen kan aansporen om bewuster na te denken over wat ze kopen. En daarna moeten ze dan natuurlijk gewoon doen wat ze zelf willen.”

[ad_2]

https://www.rtlnieuws.nl/lifestyle/artikel/5401509/planeetredders-lucy-van-ostade-moeder-tweedehandsspullen-cadeaus-kleding